Bu toplumda bir parça ekmek yere düşsün… Hiç kimse görmese bile biri mutlaka eğilir, onu alır, temiz bir yere koyar. Çoğu zaman da içinden bir saygı ifadesi geçirir.

Çünkü ekmek, bu topraklarda sıradan bir nesne değildir.
Emektir, rızıktır, nimettir.
Ve bu öğreti, çocuk yaşta zihne yerleşir:
“Ekmeğe basılmaz.”

Peki aynı toplumda bir insanın kalbi kırıldığında ne olur?

Orada aynı refleksi görmeyiz.
Aynı hız, aynı hassasiyet, aynı içsel uyarı… çoğu zaman yoktur.
Bir insan incitildiğinde, onuru zedelendiğinde, çoğu kişi başını çevirip yoluna devam eder.

İşte asıl mesele burada başlıyor.

Dün yaşanan ve hepimizin içini parçalayan o korkunç olay…
Bir öğrencinin okul ortamında öğretmenine ve arkadaşlarına yönelttiği şiddet…
Bu, sadece bir “olay” değildir.
Bu, bir değer sorunudur.

Çünkü bir insan, başka insanların hayatını bu kadar kolay yok sayabiliyorsa, orada ciddi bir eksiklik vardır.
Ve bu eksiklik bilgi eksikliği değildir.
Bu, değer aktarımındaki boşluktur.

Biz çocuklara çok erken yaşta şunu öğretiyoruz:
Ekmeğe basma.
Ama yeterince güçlü şekilde şunu öğretebiliyor muyuz:
İnsanı incitme.

Ekmeğe gösterilen saygı aslında emeğe duyulan saygıdır.
Ama o emeğin sahibi olan insan göz ardı edildiğinde, geriye sadece şekil kalır.

Yani biz, davranışı öğretmiş oluyoruz ama anlamı eksik bırakıyoruz.

Eğilip ekmeği yerden kaldıran bilinç, eğilip bir kalbi onarmayı da bilmelidir.
Aksi hâlde değerler arasında görünmeyen bir kopukluk oluşur.

Bugün geldiğimiz noktada, bu kopukluğu artık görmezden gelmek mümkün değil.

Okullar, aileler, toplum…
Hepimizin kendine şu soruyu sorması gerekiyor:

Biz çocuklara gerçekten neyi öğretiyoruz?

Ekmeğe saygıyı öğreten bir toplum, insana saygıyı öğretemiyorsa, burada bir öncelik hatası vardır.
Ve bu hata, telafisi çok ağır sonuçlar doğurur.

Belki de yeniden başlamamız gerekiyor.
En baştan.

Ekmeği yerden kaldıran refleksi,
İnsanı incitmeyen bir vicdana dönüştürmek zorundayız.