Çünkü değerler eğitiminin asıl verilmesi gereken yer evdir. Okul elbette katkı sağlar ama temeli olmayan bir binaya kat çıkılamaz. 

O yüzden anne babalar bir şeyin çok iyi farkına varması gerekiyor;

Değerler eğitimi için ders zili doğumla birlikte çalar. Ve değerler eğitimi için en kritik dönem erken çocukluk dönemidir. Yani karakter oluşumu tamamlanana kadar olan süre.

Bu eğitimin yeri ve zamanı yoktur. Çocukluktan itibaren yaşanan her hadise, yapılan her konuşma ve evde geçen her dakika çocukta değerlerin oluşumuna katkıda bulunur.

Yetişkinlerde sıkça rastlanan değersizlik hissinin temelinde, altı bezli dönemden kalan hatıralar vardır.

Bu anlamda evde çocukla yapılan konuşmalar aslında gayriresmî bir değerler eğitimi müfredatıdır. Bu müfredatın yıllık planı yapılmaz, notu karneye yansımaz. Sınavların tarihi de belli değildir.

Ne zaman ki anne babalar çocuklarıyla ilgili imtihan yaşamaya başlar, evde boş geçen dersler hatırlanır. Ve telafi programları devreye girer.

Çocuklar alfabeyi okulda öğrenirler ama anne babalarının kelimeleriyle cümle kurarlar.

Konu değerler eğitimiyse eğer, evdeki eğitimle okuldaki eğitim arasındaki fark, anne sütüyle pastörize süt arasındaki fark gibidir.

Değerler eğitimini tamamen okula havale eden anne babalar, havale masraflarına katlanmak zorundadır.