Sadece sevdiği insanlarla değil,
saygıdeğer olduğunu gördüğü insanlarla hemhal olmalı insan.

Onurlu olmayı sadece kendisine ait bir meziyet olarak görenlerle değil,
bir başkasının da en az kendisi kadar hürmete layık olduğuna inananlarla hemhal olmalı insan

İyi olsun kötü olsun her kese gönlünü açanlarla değil,
ona layık olana karşı gönlünü açanlarla hemhal olmalı insan.

Başkalarının verdiği kararlara göre değil,
kendi aklı ve bilgisini kullanarak karar verebilenlerle hemhal olmalı insan.

Kendisine verilen nimetleri her daim azımsayıp surat asanlarla değil,
şükrederek tebessüm edenlerle hemhal olmalı insan.

Başına gelen her musibeti bir bela olarak görenlerle değil,
bir imtihan olarak görüp onlardan ders alanlarla hemhal olmalı insan.

Hayatın zorlukları öfkelendirdiğinde etrafını kırıp dökenlerle değil,
 "Yâ Sabır" deyip, duruşunu ve karakterini değiştirmeyerek yoluna devam edenlerle hemhal olmalı insan.

Sahip olduklarının değerini bilmeyerek “Bu dünyadan daha neler alabilirim?” diye tasalanan açgözlülerle değil,
“Bu dünyaya ne verebilirim?” diye düşünen tokgözlülerle hemhal olmalı insan.

Dara düştüğünde arayıp soranlarla değil,
her daim birlikte hemdert olabildikleri ile hemhal olmalı insan.

Makam ve pâyelerin gücünü kullanarak konuşanlarla değil,
çalışmaktan alnı kırışan, fikir çilekeşi, haysiyetli adamlarla hemhal olmalı insan.

Beyni cühelâ, dili ukalâ olanlarla değil,
dinlemeden konuşmayan edepli insanlarla hemhal olmalı insan.

Kendini yapayalnız hissettiği kalabalıklar içinde olmaktansa,
sessizlik makamında kalıp kendisiyle hemhal olan kendini bilenlerle hemhal olmalı insan.